Kimim Ben?


    1990 yılının Ekim ayında arz-ı endam etmiş bir homo sapiens'im. Hayatın birçoğumuz gibi bana da oyunlar kurduğundan habersiz, öylece yaşayıp gidiyordum. Etrafımdaki herkes -anlam veremediğim şekilde- çevremde pervane oluyordu. 6-7 yaşlarında Devlet Opera ve Balesi'nde çocuk korosuna girdim. O yaşlarda sahne tozu zehri içe çekilince, tuhaf bir bağımlılık yapıyor. Işıklar, alkışlar vb. bir ömür sürsün isteniyor; ama hayatın planları çerçevesinde hiçbir şey insanın istekleri doğrultusunda olmayabiliyor. 

    Öyle böyle hayatıma devam ederken, 1999 yılı Şubat tatili sırasında başıma çok tuhaf bir olay gelmişti. Bilgisayarın başında umarsız çocukluğumda oyun oynarken, birden sol bacağım anlamsız biçimde kasılıp, bilgisayar masasının altına yapıştı. Biraz zorlanarak da olsa arkamda gazete okuyan babama 'Bıbıa gell!' diye seslenebilmiştim. Beni masanın altından çıkarıp kucaklayıp, kanepenin üzerine bıraktı. Kanepede sudan çıkmış balık misali debeleniyordum. Aslında bedenimin sol yarısı debeleniyor, sağ yarısı öylece yatıyordu. Ailem başıma toplanış, buz kesilmiş halde bana bakıyorlardı. Yaklaşık 15 dakika debelenmenin ardından durdum ve ayağa kalkmaya nietlendim, ancak sol bacağım beni taşımadığından başarılı olamadım. Babam yine beni kucakladı ve taksiyle hastaneye gittik.

    Hastanede kaldığım bir hafta boyunca EEG'ler, MR(emar)'lar çekilerek bende epilepsi araştırrmaları yapıldı, ancak bir sonuç elde edilemedi. Ben de öylece hastanede bir hafta boyunca takılmış oldum kafamda tuhaf bir jöle, on-on beş tane kabloyla birlikte.

    Ve geldik 2001 yılına... 2001 yılında görme bozukluğu şikayettiyle yine hastanenin yolunu tuttuk. Doktor başka bir şeyden şüphelenerek, beni şüphelendiği 'uveyit' denen rahasızlığın uzmanına yönlendirdi, ve hayatımda yeni bir terim açılmış oldu. Bu uveyit, hayatımı etkileyen  zaımbırtının ilk adımı olarak değerlendirilebilir. Gerçi son zamanlarda farkedebildiğim kadarıyla ilk bahsettiğim olay da bir göstegeymiş. Uveyit tanısından sonra, ergenlik dönemimin içine eden yeni kavram olan 'kortizon' da hayatıma girmiş oldu. Çok etkili olmakla birlikte, bedende su tutan, en ufak tuz bedene girdiği an vcudu şişiren, iğrenç bir ilaçtı. 12-13 yaşları için 75 kilo fazla oluyor takdir edersiniz, okulda lakabım Beyazıt Öztürk'ün Hüsmen Ağa karakterinden esinlenilerek 'Hüsmen' olmuştu. Bilirsiniz, o yailarda çocuklar çok kırılgan, vr bir o kadar da acımasızz oluyorlar. O örnekte ben kırılgan, arkadalar acımasıs rollerini stlenmiştk. 

    Gelgelelim böyleve girmiş bulundum hayat yolculuğuna. Devamı ve dahası yolda...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

 Ölüme Özlem      Kimbilir ne kadar mutludur, bir dönem yerin üstünde yaşayıp şimdi yerin altında dinlenenler. Yaşamları acı ve sefalet içinde geçip da bu oyunu tamamlamış olanlar. Hayat denilen bu oyun er ya da geç herkes için bir nihayete erecektir.       Yer altına inmiş insanların en özendiğim tarafı ise, bir daha hiç bir şey için üzülmeyecek, hiç bir şey hissedemeyecek oluşlarıdır. Artık ruhları özgürlüklerine kavuşmuştur beden hapishanesinden. İnsanların ölümden korkmasının asıl nedeni, benimsedikleri bedende hapsolmaya alışmış olmalarındandır.      Bu hapishanede her tür acı yaşanır; gerek ruhsal, gerek fiziksel... Ama bu acılara katlanmak uğruna kimse düşünmez beden hapishanesinden firar etmeyi; onun yerine mahsun mahsun çekerler cezalarını, ve nihayetinde beraat edecekleri günü beklerler.      Kuzu kuzu o günü beklemektense, o güne kendileri gidenler en cesur ve de en asi insanlardır gözümde; zaman zaman kend...
Devamı
  Orta Doğu ülkelerinde genel bir kanı vardır: ‘Erkekler ağlamaz’. Aslında bu coğrafyada bulunan insanların sağlıksız ruh hallerinin temelinde bu cümle yatar, çünkü gözyaşı insanın ruhunu arındırır, temizler ve ruhu düzene sokar. Bir nevi antidepresandır yani gözyaşı. Ağlayabilen insanlar; en katıksız, en saf şekilde yaşar mutluluğu. Bu yazıyı gözyaşlarını kaybetmiş biri olarak yazıyorum. En acıklı şeyleri yapmaya çalışırım ağlayabilmek için, ama gözümden akan iki damla yaşın sebebi duygular değil, sigaramın gözüme kaçan dumanıdır. Gözyaşlarım beni terketti ve onlarla birlikte ruhum da benliğimden kopup gitti ne yazık ki. Artık televizyonlarda gördüğümüz zombilerle aramdaki tek fark, etimin henüz çürümemiş olması. Bitirirken büyük usta Yılmaz Erdoğan’ın 'Otogargara' isimli oyunundan bir alıntı yapmak geldi içimden: ‘Adam gibi hüzünlerdir adam eden adamı. Ağlamasını bilmeyenin, kahkahasından da bir bok olmaz.’
Devamı
       Aşk özünde canlılrın türlerini devam ettirmek için, canlıların genlerine işlemiş, hayatın üzerlerinde  oynadığı bir oyunlar bütünüdür. Kimyasal bir durumdur en basitinden. Biriyle birbirini tutan enerjidir. Aşk sayesinde bu dünyada bir yere sahibiz ve  doğru kişiyi bulduğumuzda türümüzün devamını sağlamak durumundayız. Eğer atalatımız böyle bir duygudan yoksun olsaydı , biz asla var olmayacaktık.      Aslında güzel bir histir, ya da bedenlerde oluşan kimyasal reaksiyonlar sebebiyle biz öyle hissederiz.  Yaşadığımız hayat için, bu hissi tatmayan birinini bir parçası eksik görürüz. En az ekmek kadar, su kadar elzem bir ihtiyaçtır. Yokluğunu hissetmeyiz belki ama, o kişiyle karşılaştığımız anda yokluğunun kişiye acı verdiğini anlarız.       Aşk acısı tabir ettiğimiz şey, bazen çok güzel şeylerin doğumuna sebep olur. Bir şekilde karşı tarafa kur yapma zorunluluğu çekeriz. İşte bu zorunluluk, yeryüzüne sanat de...
Devamı