Yeryüzünde, günümüze kadar 124.000 kişiyi görevlendirmiş tanrı, insanlar adam olsun diyerek. Bu 124000 kişiden sadece üç tanesi tutmuş. Dönemlerindeki karmaşaları engellemek ve insan ırkını tek bir türe indirgeme istekleriyle, zihinlerinde yarattıkları bir tanrı imajını kullanarak vahiy adını verdikleri yazılar kaleme almışlar. Bu yazdıkları metinlerde genel olarak, ‘iyi biri olursanız ödüllendirilirsiniz, kötü biri olursanız cezalandırılırsınız’ görüşü yaygınlaştırılmıştır. Canlılar, bilmedikleri ve görmedikleri şeylerden korkarlar; bu her canlının genlerinde vardır. Ama korkudan beslenen iyi olma dürtüsü aslında sadece bir illüzyondur

    Birinin iyi olması ödül ya da cezayla sağlanamaz; sadece bireyin yetiştirilme biçimiyle sağlanır. Kimilerine göre din hala geçerli bir sistemdir, bunu geri kalmış –veya bırakılmış- toplumlarda daha net görebiliriz. Din olgusu, benim gözümde çocukken dinlediğimiz korku hikayelerinin yetişkinlere uyarlanmış versiyonudur. Gaipten gelip de insanlara ne yapması gerektiğini insanlar aracılığıyla söyleyen bir tanrı fikri bana hep saçma gelmiştir. Yaşıyor olduğumuz yüzyılda, tanrı fikri sadece batıllardan ibarettir.

    Bu batıllar sayesinde geçimini sağlayan insanlar vardır yeryüzünde. Hiç görmedikleri, varlığından hiçbir zaman emin olamayacakları bir varlığın sırtından yaşamlarını sürdürürler; başka insanların hayatlarına hiçbir fayda sağlamaksızın üstelik. Hiç sanmıyorum ama, eğer tanrı gerçekse, bu insanlardan  hesap soracaktır diye ümit ediyorum. Aslında ümit etmek denemez buna, neredeyse eminim. Çünkü birileri tanrının ismini kullanarak dünyayı mahvedecek, tanrı da buna sessiz kalacak öyle mi?

    Dinlerin en büyük özelliği, sorgulanamaz olmasıdır. Bu nedenledir ki, dünyadaki en büyük acılar, en büyük katliamlar hep ‘din’ adı kullanılarak yapılmıştır. Dinlerde neden sorusuna yer yoktur, çünkü eğer sorgulanırsa ne kadar büyük bir saçmalık olduğu ortaya çıkacaktır. Onun karşısında durmak için sürekli olarak ‘Dinimiz böyle emrediyor’ cümlesini duyarız. Peki din nedir ki emrediyor? Bana birinin bir şeyler emredebilmesi için, bana bir şeyler katmak zorundadır. Dinlerin insanlara bir şey katmak gibi bir derdi yoktur. Bütün dinlerin ortak özellikleri, ‘sana biçilen ömrü yaşa’ ve ‘asla sorgulama’ cümleleridir. Bir nevi insanları hayvanlaştırıp bir de üzerine becerebiliyorlarsa sağmaktır. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

 Ölüme Özlem      Kimbilir ne kadar mutludur, bir dönem yerin üstünde yaşayıp şimdi yerin altında dinlenenler. Yaşamları acı ve sefalet içinde geçip da bu oyunu tamamlamış olanlar. Hayat denilen bu oyun er ya da geç herkes için bir nihayete erecektir.       Yer altına inmiş insanların en özendiğim tarafı ise, bir daha hiç bir şey için üzülmeyecek, hiç bir şey hissedemeyecek oluşlarıdır. Artık ruhları özgürlüklerine kavuşmuştur beden hapishanesinden. İnsanların ölümden korkmasının asıl nedeni, benimsedikleri bedende hapsolmaya alışmış olmalarındandır.      Bu hapishanede her tür acı yaşanır; gerek ruhsal, gerek fiziksel... Ama bu acılara katlanmak uğruna kimse düşünmez beden hapishanesinden firar etmeyi; onun yerine mahsun mahsun çekerler cezalarını, ve nihayetinde beraat edecekleri günü beklerler.      Kuzu kuzu o günü beklemektense, o güne kendileri gidenler en cesur ve de en asi insanlardır gözümde; zaman zaman kend...
Devamı
  Orta Doğu ülkelerinde genel bir kanı vardır: ‘Erkekler ağlamaz’. Aslında bu coğrafyada bulunan insanların sağlıksız ruh hallerinin temelinde bu cümle yatar, çünkü gözyaşı insanın ruhunu arındırır, temizler ve ruhu düzene sokar. Bir nevi antidepresandır yani gözyaşı. Ağlayabilen insanlar; en katıksız, en saf şekilde yaşar mutluluğu. Bu yazıyı gözyaşlarını kaybetmiş biri olarak yazıyorum. En acıklı şeyleri yapmaya çalışırım ağlayabilmek için, ama gözümden akan iki damla yaşın sebebi duygular değil, sigaramın gözüme kaçan dumanıdır. Gözyaşlarım beni terketti ve onlarla birlikte ruhum da benliğimden kopup gitti ne yazık ki. Artık televizyonlarda gördüğümüz zombilerle aramdaki tek fark, etimin henüz çürümemiş olması. Bitirirken büyük usta Yılmaz Erdoğan’ın 'Otogargara' isimli oyunundan bir alıntı yapmak geldi içimden: ‘Adam gibi hüzünlerdir adam eden adamı. Ağlamasını bilmeyenin, kahkahasından da bir bok olmaz.’
Devamı
       Aşk özünde canlılrın türlerini devam ettirmek için, canlıların genlerine işlemiş, hayatın üzerlerinde  oynadığı bir oyunlar bütünüdür. Kimyasal bir durumdur en basitinden. Biriyle birbirini tutan enerjidir. Aşk sayesinde bu dünyada bir yere sahibiz ve  doğru kişiyi bulduğumuzda türümüzün devamını sağlamak durumundayız. Eğer atalatımız böyle bir duygudan yoksun olsaydı , biz asla var olmayacaktık.      Aslında güzel bir histir, ya da bedenlerde oluşan kimyasal reaksiyonlar sebebiyle biz öyle hissederiz.  Yaşadığımız hayat için, bu hissi tatmayan birinini bir parçası eksik görürüz. En az ekmek kadar, su kadar elzem bir ihtiyaçtır. Yokluğunu hissetmeyiz belki ama, o kişiyle karşılaştığımız anda yokluğunun kişiye acı verdiğini anlarız.       Aşk acısı tabir ettiğimiz şey, bazen çok güzel şeylerin doğumuna sebep olur. Bir şekilde karşı tarafa kur yapma zorunluluğu çekeriz. İşte bu zorunluluk, yeryüzüne sanat de...
Devamı